Recentement, mentre urdinava la mia scatola de gioielli, un trifoglio piscinin de agata rossa sciolta a quater -foji m’ha ciapà l’œgg. A diferenza di olter bijoi che ciapan l’atenziun cun luur splendor e fascino, g’ha una belleza sutil e misteriusa, cuma se g’havess un segret.
Chesta agata rossa l’è furmada en mod natüral, cunt un culur ross prufund e una lucentezza sutil e fluida se l’è vista travers de la lüs. El trifoglio a quater fœuj-l’è perfettament levigà, inscì par minga fœura post sü un bracialet o süi orecchini. Inveci, crea una meravigliosa fusiun de natüra e artigianà. Ogni volta che me mett sü, sento una sensaziun de pas, cuma se un podè l’era drèe a benedirmi.
Quel che me surprend püsee l’è la sò versatilità. Che l’è abbinad a un vestit bianch per el pendolarità de tüt i dì o a una maglietta denim per una escursiun del fin de setemana, se fund perfettament in qual-sa-vöör vestit, senza presunziun ma impressionant. Quai volt, quand i me amis dumandan se g’ho cumprà qui bijoi chi, surrido e digo, “L’è el mè fascino.”
L’agata rossa stess la g’ha l’aura de una “pedra de podè”, che se dis che purta curagio e bona fortuna. Anca se credi minga in chesti afermaziun metafisich, me sento püsee sicür dopu avegh purtà sü e sun püsee dispost a pruvar di nœuf stil e sfid.
